Ik heb zolang ik het nummer al ken een pesthekel aan ‘het laatste rondje’ van André Hazes. Het symboliseert alles wat je na een gouden avond niet wil: naar je nest gaan, geen hassebassie meer en het einde van de avond is daar. Soms is afscheid nemen erg pijnlijk en zuur, ook al weet je dat het einde nadert. Een einde waar je lang niet bij stil staat, totdat Vadertje Tijd zijn wijze hoofd schudt en zegt dat het klaar is. Accepteren is moeilijk, ook al voel je het finale eindschot in de verte al een tijdje knallen.
Dat gevoel bekruipt me bij het naderende afscheid van twee clubiconen. De zoon is het bekendst, tenminste, bij ons in Rijnsburg. De vader heeft zijn sporen bij Rijnsburgse Boys echter zeker ook verdiend. Beiden zijn al acht seizoenen aan onze club verbonden. Toen zoonlief kwam, kregen we pa er gratis bij, al wisten we eigenlijk niet zo goed wat we aan pa zouden hebben. Die onwetendheid veranderde al snel in een zoete realiteit. De reputatie van de jongste was ons al ter ore gekomen. In een onderling tweeluik met Westlandia maakten wij als supporters kennis met een heel speciale voetballer, die toentertijd scoren al tot gewoonte maakte. In mei 2017 kwamen we hem tegen in de nacompetitie voor promotie die we winnend afsloten. Hij stond toen al op de Rijnsburgse radar en één seizoen later, vanaf 2018-2019, speelde hij dan op de plek waar hij heel wat voetstappen zou achter laten, de Middelmors. De welbekende naam: Jeroen Spruijt.
Maar wat kwam die ouwe dan doen ? Veel. Pa Cor Spruijt, jarenlang in zijn rol als politiewoordvoerder de Klaas Wilting van de regio Haaglanden, bleek ook zijn talenten te hebben. Cor sloot zich aan bij het web team. Het bleek al snel een gouden vondst. De sympathieke Cor is een prima web redacteur, maakt prachtige plaatjes en is specialist ‘presentatiegidsen meenemen’ geworden. In de jaarlijkse vergadering voor de nieuwe presentatiegids, een professioneel begrip binnen onze club, lepelde Cor tal van goede ideeën op. Of hij wist de goede dingen uit de gidsen van andere clubs te vissen. Cor is in voor een dolletje, maar als het serieus moest zijn ging de knop meteen om. Zijn watermerk staat op duizenden foto’s van geel-zwarte spelers. En zijn naam staat bij heel veel wedstrijdverslagen. Wij hebben Cor leren kennen als een toegewijde teamspeler, die in een later stadium zijn partner Loes ook mee trok om mee te helpen. Mensen als Cor zijn van onschatbare waarde voor een club. En dan te bedenken dat hij van origine helemaal geen Ui is. Geloof me, Cor heeft echt geel-zwarte verbindingen in zijn DNA gekregen.
Waar moet je in hemelsnaam beginnen als je de verdiensten van zoon Jeroen Spruijt voor het eerste en dus ook ons supporters moet benoemen ? Hij stal razendsnel de harten van ons toeschouwers. Met zijn kenmerkende versnelling, neus voor de goal, slimheid en energieke spel was hij in een mum van tijd een publiekslieveling. Jeroen stond steevast als één van de eersten op het wedstrijdformulier. Om na afloop altijd klaar te staan voor een vlot praatje met de pers. Lullen kan hij wel, dat heeft pa genetisch goed overgedragen. Ook hij heeft dat sympathieke, is niet uit de hoogte, gewoon een gouwe gast. Een echte teamspeler. Trainer Eric Meijers, de man die zijn eigen keeper ooit ‘een kutkeeper’ noemde, zei een seizoen of vijf geleden dat hij Jeroen de beste middenvelder van de tweede divisie vond. Nou zijn dat persoonlijke meningen, maar hij zat er niet bepaald ver naast. Als je op dit niveau al zo lang zo goed presteert, dan ben je gewoon één van de allerbesten op dit niveau. Absoluut. Net als de rest van het team had hij een paar seizoenen geleden een dip, door blessures en mindere prestaties. Maar de komst van René en zijn staf gaf hem weer de boost die de rest ook omhoog trok. We zagen de ‘oude’ Spruijt weer. De man die vanuit de eigen zestien het veld over kon steken om aan de overkant iets beslissends te doen. We hebben genoten van een type voetballer die je eigenlijk maar zelden ziet. Een speler die met de laatste wedstrijd tegen RKAV Volendam meegerekend 218 competitiewedstrijden voor de Uien heeft gespeeld, los dus van de cupduels. Hij maakte tot op heden maar liefst 60 goals. Scoort hij tegen Volendam, dan staat hij ‘los’ op de tiende plek van de ranglijst ‘topscorers aller tijden’ van Rijnsburgse Boys! Cijfers om mee te eindigen, kunnen we wel zeggen.
En nu nadert dat vermaledijde laatste rondje. Dat rondje dat nooit lekker smaakt, eerder bitter. Net zoals ‘echte’ spruiten volgens veel mensen smaken. Onze ervaring is echter mierzoet. De Spruijtjes waar wij jarenlang van hebben genoten gaan echter op definitief transport naar het Westland. Terug naar de club waar ze vandaan kwamen: Westlandia. Het zal een afscheid met een traan zijn. De sporen zullen echter nooit uitgewist worden. En met de komst van nieuwe Spruijtjes, met Rijnsburgs DNA, leeft de hoop op dat we er ooit weer een paar op de Middelmors zullen zien schitteren. Het zal echter nog heel wat rondjes gaan kosten voordat we dat misschien gaan meemaken…
Voor nu: ontzettend bedankt Cor, ontzettend bedankt Jeroen. Het ga jullie goed. En tot snel weer op de Middelmors!
